Ξημέρωμα


winged-horse-tattoo

Ξημέρωμα

Πολλές φορές ο χρόνος γίνεται φενάκι  στα αέρινα  χέρια της πραγματικότητας και   υφαίνεται όσο πιο σαρκαστικά αντέχει η στιγμή… Έτσι λοιπόν και αυτό το βράδυ την συναντά  να κατρακυλά ανάμεσα  στα γιατί της και στους λεπτοδείκτες του μεγάλου ρολογιού του σαλονιού της, που χρόνια τώρα ήταν εκεί να μετρά μαζί της όλα όσα έβαλε στην μηχανή του χρόνου.

Καθισμένη εκεί στον καναπέ της, στον ίδιο καναπέ που χιλιάδες φορές ξεγέλασε την μοναξιά της,βάζοντας δήθεν κάποιον μεγάλο έρωτα  να κάθεται αντικριστά της και να του χαμογελά σαν να ήταν η τελευταία φορά που θα ερωτευόταν. Κάθε φορά η ίδια φορά, μονάχα το όνομα άλλαζε ίσως και η περιβολή, άλλες φορές προκλητική και θανατηφόρα, σαν φιλί που σε έφερνε μια στιγμή πριν το θάνατο και άλλες φορές αθώα και απροστάτευτη ,σαν φύλλο που το παρασέρνει και η παραμικρή ανάσα…

Καθισμένη εκεί λοιπόν με το αναμμένο τσιγάρο της  ανάμεσα στα δάκτυλά της είχε βουτήξει μέσα στις σκέψεις της, δίχως να φαινόταν πώς είχε σκοπό να βγει από εκεί παρά μόνο για να γεμίσει το ποτήρι της με το αγαπημένο της ουίσκι και για να ανάψει τσιγάρο κάθε φορά που αυτό θα έφτανε στην τελευταία του..ανάσα…

Το τηλέφωνο της διέκοψε κάθε σκέψη που έκανε και την ανάγκασε να σηκωθεί από το καναπέ της, κοίταξε στο πάτωμα και η φωτεινή του οθόνη πρόδωσε την παρουσία του.

Απόκρυψη…. ποτέ δεν σήκωνε κλήσεις με απόκρυψη, θεωρούσε άδικο να μην ξέρει το ποιος την αναζητούσε ,έτσι ήταν και στην ζωή της, ένα από τα αγαπημένα της  μοτό ήταν το: Όταν αναζητάς κάτι έχεις υποχρέωση  πριν το κάνεις να δηλώνεις το ποιος είσαι, έτσι για να μην έχει κάνεις το άλλοθι να σου πει μετά πώς  δεν…. ήξερε…..

Κάτι μέσα της την έκανε να απαντήσει σε αυτή την …. Κρυφή κλήση……. Πάτησε μονάχα το κουμπί της απάντησης και χωρίς να πει κουβέντα έβαλε το τηλέφωνο  στο αυτί της, δεν έβγαλε άχνα απλά περίμενε να ακούσει στην άλλη γραμμή εκείνη την φωνή που την αναζητούσε με το θράσος της ανωνυμίας…

-Έλσα; Ακούστηκε μια αντρική φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής… Έλσα  μ΄ακούς; Ξαναρώτησε η φωνή και σώπασε.

Έκλεισε τα μάτια της, η καρδιά της πήρε φόρα και θέλησε να βγει από το στήθος της με ορμή . Μία μονάχα λέξη ζωγράφισε η ψυχή της μέσα στο απαλό σκοτάδι του δωματίου …ΓΙΑΤΙ….. Γιατί πήρε; Γιατί τώρα;

-Έλσα; Η αντρική φωνή επανέλαβε το όνομα της σαν παλιό κολλημένο γραμμόφωνο,

Το ξέρω ίσως δεν έπρεπε να σε πάρω, δεν ξέρω καν γιατί σε πήρα, ξέρω μόνο πώς ήθελα να σε ακούσω, να μάθω αν είσαι καλά…. Το ξέρω είναι χαζό να θέλω να μάθω αν είσαι καλά εγώ που κάποτε σου έλεγα πώς για πάντα θα προσέχω να μου είσαι καλά….

-Και εγώ σου έλεγα μην μιλάς για το πάντα, δεν το αντέχει η στιγμή, το πάντα είναι μικρότερο από την στιγμή  και  περισσεύει μέσα της…. Αυτό σου έλεγα και εσύ γελούσες… Τον διέκοψε η Έλσα…. Καλά είμαι…. Και αν με ρωτήσεις που είμαι θα σου πω μερικά βήματα πιο κάτω από εκεί που με άφησες..μονάχα μερικά βήματα…..

-Εγώ ξέρεις που είμαι; την ρώτησε; Ακριβώς έξω από την πόρτα σου…. Σε ακούω ώρα εκεί μέσα μονάχη να ανάβεις το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο και να ακουμπάς το ποτήρι με το ποτό στα χείλια σου και να το ζηλεύω…. Δεν είναι το πρώτο βράδυ που ήρθα, δοκίμασα ξανά να έρθω να σε δω μα πάντα κοντοστεκόμουν εδώ πίσω από την πόρτα που κάποτε έκλεισα και σε άφησα πίσω…. τότε που νόμιζα πως οι αγάπες δεν αντέχουν την βροχή..μα τώρα έμαθα πως οι αγάπες δεν αντέχουν χωρίς το εσύ……. Κάποια άλλα βράδια σε άκουσα να έχεις παρέα, να δίνεις σε άλλον αυτά που κάποτε νόμιζα πώς ήταν η δικιά μου πόρτα για τον παράδεισο…..

-Δεν έχασες την συνήθεια  σου να μιλάς πολύ, τον διέκοψε με φωνή σχεδόν οικεία, σαν να μην τον είχε χάσει ποτέ, λες και περίμενε αυτό το τηλεφώνημα έτσι όπως περιμένεις ένα προκαθορισμένο ραντεβού…

Δεν έπρεπε να είσαι εδώ και το ξέρεις μα να βρίσκεσαι  μαζί με εκείνα που διάλεξες, η ζωή είναι ποτάμι που δεν γυρνά πίσω και όσο και να κοιτάς προς τα πίσω την στιγμή που σε παρασέρνει δεν γυρνά…. μόνο ξεμακραίνει από την ακτή που άφησες…. που άφησες η που έχασες… δεν έχει σημασία, απλά ξεμακραίνει…. Και όσο απομακρύνεσαι είναι το ίδιο σαν να πετάς και να κοιτάς τα πάντα από ψηλά… όλα μικραίνουν και σβήνουν, χάνονται σαν ζωγραφιά που ξεθώριασε μέσα στην δίνη του χρόνου και μόνο ένα πράγμα την κρατά ζωντανή…η ψυχή που αναλαμβάνει να στην ζωγραφίσει μόλις κλείσεις τα μάτια σου σε κάθε κόμπο της μοναξιάς σου..…

-Κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου σε αυτή την πόρτα κατέληγε η ψυχή μου, την διέκοψε με την σειρά του…….. Κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια η ψυχή μου καβαλούσε την πρώτη κρυφή μου επιθυμία και κατέληγε εδώ να ξενυχτά πίσω από αυτή την πόρτα, δεν την ένοιαζε αν ήσουν μέσα, αν είχες παρέα η αν είχες σκοπό να γυρίσεις σπίτι ,το μόνο που την ένοιαζε ήταν να είναι εδώ…. Απόψε λοιπόν την ακολούθησα και ήρθα μαζί της, αν είναι να την χάσω… ας χαθώ μαζί της……

Ξαφνικά άκουσε την γραμμή να κλείνει ….η καρδιά του πάγωσε ….το βλέμμα του καρφώθηκε στην πόρτα… μα τίποτα σιωπή……

Εκείνη από την μέσα πλευρά είχε πλέον ακουμπήσει επάνω στην πόρτα με την πλάτη της και μισοντυμένη καθώς ήταν, έμοιαζε με γυναίκα που ήταν έτοιμη να παραδοθεί στην αντρική αγκαλιά που θα σκέπαζε το κορμί της.

Πέρασαν αρκετές στιγμές τρανταχτής σιωπής μέχρι να την διακόψουν τα δειλά του βήματα που έκαναν να ξεμακρύνουν.….

-Φεύγεις; τον ρώτησε με φωνή σίγουρη που έσπαγε την ηρεμία της νύχτας και  διαπερνούσε την λεπτή πόρτα του σχετικά παλιού διαμερίσματος της και έφτανε σε εκείνον.

-Νόμισα πως έκλεισες το τηλέφωνο γιατί δεν ήθελες άλλο να με ακούς… και μετά αυτή η σιωπή με έκανε να νομίσω πως απλά ήθελες να φύγω.

-Μην γελιέσαι  ….δεν μπορείς να φύγεις από εκεί που δεν είσαι…. Όπως και δεν μπορείς να πάς εκεί που δεν γνώρισες….. Ξέρεις κάποιες φορές αναρωτιέμαι τι είναι πιο σκληρό ,να μην έχεις τίποτα η να είχες τα πάντα… Κάποιες  φορές μου απαντά η σιωπή που είπες πιο πριν πώς σε έκανε να θέλεις να φύγεις, και μου λέει πως είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα, άλλες πάλι φορές της λέω και εγώ… όπως και να χει…

φόρα τα καλά σου να μην μας δει  κανείς…….

-Μιλάς αλλιώτικα…. Δεν μπορώ να το εξηγήσω μα σε νιώθω αλλιώτική, θαρρείς πως ο χρόνος που πέρασε από επάνω σου σε έκανε να βλέπεις με άλλα μάτια ,πιο καθαρά και πιο βάναυσα μαζί. Κάθε σου λέξη βουτάει πρώτα σε γκρεμό και μετά βγαίνει από τα χείλια σου. Της είπε εκείνος που πια είχε καθίσει με την πλάτη του ακουμπισμένη στην πόρτα της.

Ο ήχος από τον αναπτήρα της που άναβε τσιγάρο τον διέκοψε για λίγο… χαμογέλασε και της είπε…. Ακόμη καπνίζεις πολύ το ξέρεις;

-Δεν με άλλαξε ο χρόνος, ο χρόνος που περνάει από επάνω μας δεν μας παίρνει τίποτα περισσότερο από ότι δικαιούται ,τα χέρια με άλλαξαν, τα χέρια που πέρασαν από επάνω μου γιατί νόμιζα πως θα μου έπαιρναν η θα λέρωναν αν προτιμάς μονάχα αυτά που έκρυψα μέσα μου και δεν ήθελα να ξαναδώ , μα εκείνα πήραν όλα εκείνα που χρησιμοποιούσα σαν καταφύγιο για να κρύψω και να κρυφτώ .Με  άφησαν ολόγυμνη μπροστά στην αλήθεια μου, ολόγυμνη και ανίκανη να αντισταθώ στο βιασμό της….. Ναι καπνίζω ακόμη πολύ, κατέληξε αφήνοντας μια υποψία χαμόγελου στην φωνή της.

-Θυμάσαι που σου έλεγα πως θα έκανα τα πάντα για να χαμογελάς…. είδες τα κατάφερα πάλι…. Σε παρακαλώ άνοιξε μου… να σε δω μόνο και θα φύγω… δεν θα πω λέξη…. Θα σε κοιτάξω με τα μάτια της ντροπής και θα φύγω… Μόνο μερικές στιγμές, να κλέψω κάτι από την μορφή σου και θα φύγω……

– Στο είπα και πριν … δεν μπορείς να φύγεις από κάπου όπου δεν είσαι…. Όπου δεν ήσουν ποτέ και για μένα απόψε δεν ήρθες ποτέ…. Δεν μπορώ να σου ανοίξω δεν έχω το δικαίωμα να πάρω την καρδιά μου και να την παραδώσω στα έστω ντροπιασμένα μάτια σου, κατάφερε με τόσο κόπο να κάνει μερικά βήματα μπροστά, μεθυσμένα ,παραπατώντας μα βήματα… Ακόμη και αυτά τα μερικά εκατοστά της πόρτας που μας χωρίζουν είναι αρκετά τα βάλουν φωτιά στο τίποτα και να το κάνουν κάτι, σαν αεράκι το σχεδόν μπορεί να φυσήξει την φωτιά του μπορεί και να το μετατρέψουν σε λαίλαπα φωτιάς και να την  ονομάσουν ελπίδα και εγώ δεν τις μπορώ τις ελπίδες πια, τώρα που έμαθα να την αγνοώ. Ότι και να έφερε εδώ πες του να σε πάρει κιόλας, πες πώς είναι η ίδια βραδιά πριν από 2 χρόνια που περνούσες την πόρτα και δεν κοιτούσες πίσω, σε έπαιρνε το ποτάμι και εσύ βέβαιος για την δύναμη της ψυχής σου δεν κοίταξες καν να με δεις να χάνομαι να μικραίνω, να ξεθωριάζω…. Μέσα μου μακραίνω όσο φτάνουν τα όνειρα μου να σε ακουμπήσω πίσω από αυτήν την πόρτα μα το μόνο που καταφέρνω είναι όσο μακραίνω τόσο πίσω να γυρίζω. Του έρωτα 3 λέξεις δεν πρέπουν, το λίγο, το πίσω και το αν και εμείς γλυκέ μου βουτήξαμε και στις 3 σαν πρωτάρηδες εραστές μέσα σε οίκο ανοχής….

-Έχεις δίκιο …..πάντα είχες …..ακόμη και στα άδικα το δίκιο έπαιρνε πεισματικά το μέρος σου, έτσι γίνεται  με όσους δεν φοβούνται το μετά….. Φεύγω μα αφήνω στην πόρτα σου ένα χάδι, το αφήνω εδώ να σε περιμένει καρτερικά να το πάρεις αγκαλιά μονάχο του να μην χαθεί….. Φεύγω και γυρνώ εκεί που είπα πώς θα ήταν καλύτερα από εδώ….. Σηκώθηκε αργά και γύρισε το βλέμμα του στην καφετιά πόρτα, στάθηκε μονάχα 2 στιγμές και έκανε να φύγει…..

-Στάσου άκουσε την φωνή της να του λέει, στάσου μονάχα ακόμη μερικά λεπτά. Το ξημέρωμα δεν αργεί, ο ήλιος θέλει μόνο μερικές στιγμές να προβάλει και να δώσει το παρών σε ακόμη μια νέα αρχή…. Σε ακόμη ένα πάμε και όπου βγει …… άσε με να σε έχω ακόμη και έτσι ένα ξημέρωμα μαζί σου…. να σιγουρευτώ……

-Να σιγουρευτείς για ποιο πράγμα; την ρώτησε, μα δεν πήρε απάντηση, μόνο η σιωπή ενδιαφέρθηκε να του απαντήσει… .Κοίταξε στο παράθυρο του διαδρόμου, ο χρυσοκόκκινος ήλιος ξεπρόβαλε και σχεδόν πάλευε να κρατηθεί ζωντανός πίσω από τα γκριζωπά σύννεφα της χειμωνιάτικης ημέρας, σαν μουσικός σε σταθμό του μετρό προσπαθούσε να πλέξει νότες – αχτίδες να αγκαλιάσουν τους περαστικούς που έκαναν τον κόπο να του δώσουν σημασία….. Ο  χρόνος κύλησε σχεδόν ανεπαίσθητα και ο ήλιος πλέον είχε κάνει την εμφάνιση του.

Δεν μου είπες γιατί πράγμα να σιγουρευτείς ρώτησε ξανά.

– Πώς δεν ήρθες ποτέ εδώ…. πώς δεν ήρθες για μένα αλλά για σένα….

-Τι εννοείς;

-Κάποτε έφυγες και δεν κοίταξες πίσω σου γιατί ήσουν βέβαιος για το μετά….. απόψε δεν κοίταξες μπροστά γιατί δεν πίστεψες στο μετά……..

Ο ήχος μιας πόρτας που έκλεινε του πάγωσε την καρδιά…. .Πρόλαβε μονάχα να δει από τα μερικά χιλιοστά της πόρτας σχεδόν εκατοστό την άκρη των μαλλιών της….

Την είχα ανοίξει από την στιγμή που ακούμπησα επάνω της γλυκέ μου…. την είχα ανοίξει ίσα, ίσα τόσο όσο που να περνά το όνειρο…… Έφτανε μονάχα να μην άκουγες τα λόγια μου μα την ψυχή μου….. μα δεν το έκανες…. Έφτανε μόνο να την σπρώξεις. Βλέπεις ότι έφυγε χωρίς να το σκεφτεί είναι καταδικασμένο το δρόμο να μην βρίσκει…..

Καληνύχτα και καλημέρα περασμένε μου…. να προσέχεις τα βήματα σου και ποτέ να μην ξεχάσεις…. Τον ήλιο το χρειάζονται για να δουν  μονάχα όσοι δεν έκλεισαν τα μάτια τους ποτέ, ούτε την ώρα που είπαν πώς αγάπησαν…..

Advertisements

Η μοναξιά της ερωμένης…


Η μοναξιά της ερωμένης

Όλα όσα έχει ονειρευτεί μπορούσαν να γεμίσουν τον καμβά το ουρανού μα και να καούν μέσα σε ένα τσιγάρο….

Από μικρή κουβαλούσε μέσα στα μάτια της όλες τις ευχές του κόσμου,λές και αυτές με την σειρά τους θελαν ουρανό για να ζήσουν,τον ουρανό των ματιών της.

Δεν θυμάται καν πως έφτασε μέχρι εδώ και ας το έζησε όλο με μια γουλιά,να ξεφύγει ήθελε από όλα εκείνα που της τάζαν την μοναξιά της,να τρέξει μακριά από όλα όσα την καταδίκαζαν να κοιτά την ζωή πίσω από το παράθυρο.

Βάπτισε αγάπη μια απάτη και πήρε το δρόμο της φυγής με το όνειρο αγκαλιά,το κοίμισε και το παραμύθιασε πως θα ήταν όλα καλά,πώς  όλα όσα θέλησαν θα ήταν το αύριο και όχι απλά μια καληνύχτα….

Μικρό κορίτσι με την αγνότητα ενός παραμυθιού και την σαγήνη του έρωτα στο κορμί της,κυλίστηκε στην αγκαλιά της απάτης χωρίς να νιώθει αυτό που θα ερχόταν,δεν της είχε πει κανείς πώς κάθε φορά που το κορμί νοικιάζετε στην ηδονή το όνειρο κάνει ένα βήμα πίσω….

Μεγάλωνε και άκουγε εκείνα τα όνειρα που είχε κρύψει στην αγκαλιά της να κλαίνε παραπονεμένα πώς όλα όσα τους έταξε δεν έγιναν ποτέ,το ήξερε καλά πώς από όλα όσα έτρεξε να φύγει είχε καταφέρει να βρεθεί δεμένη,σαν βόλτα κυριακάτικη που μόλις βγήκες από το σπίτι άρχισε να βρέχει….

Μα την αγαπούσε την βροχή,έμοιαζε στην ψυχή της,έμοιαζε σε όλα εκείνα που της έλεγαν πώς δεν κάνουν για εκείνη,είχε μάθει πια να ακούει μέσα από την σιωπή της και να ανταποκρινετε στο άγγιγμα του τίποτα,αυτό το τίποτα που πάσχιζε να το κάνει κάτι για να μην τρελαθεί….

Τα χρόνια πέρασαν και ο έρωτας σαν τριαντάφυλλο από στάχτη άφηνε επάνω στο κορμί της τις κηλίδες του χτες,μεταξένια και άγρια μαζί μα πάντα μονάχη μέσα σε αγκαλιά που δεν μπορούσε πια….

Ώσπου μια μέρα το αποφάσισε και άφησε ελεύθερο εκείνο το πουλί που έκρυβε μέσα της,δεν ήθελε άλλο να είναι αυτή που πρέπει αλλά εκείνη που μπορεί…Δεν την ένοιαζε το κόστος,είχε μείνει πολύ καιρό στην σκιά για να φοβάται το φως…Εξάλλου είχε μέσα της πολύ από δαύτο,ήθελε αυτή την φλόγα που κρυβόταν στα μαλλιά της να την απλώσει επάνω σε υποσχέσεις που δεν θα έπαιρνε πίσω,ακόμη και αυτές τις έπαιρναν την ψυχή ολάκερη…..

Και δόθηκε,σαν αστέρι του ουρανού και πόρνη κοινή,μέσα της γεννήθηκε ξανά η γυναικά,η πουτάνα η ερωμένη,η αδελφή….

Επάνω στο χαλκέντινο κορμί της,έγραψε ξανά την ιστορία της,από την αρχή,χωρίς πρέπει,μα με μανιασμένα θέλω,έγραψε ξανά το όνομα της με αίμα και ιδρώτα επάνω στο σεντόνι που σκέπαζε τις γυμνές αλήθειες της,σαν να κύλισαν οι ώρες που γύρισαν ξανά σε εκείνη ενώ μέχρι εκείνη την στιγμή ζούσαν σε μέρες ξένες……

Το ήξερε πώς θα το πληρώσει όλο αυτό και έτσι και έγινε,έμειναν στο κορμί τα σημάδια της υποταγής,μα στην ψυχή έμειναν τα σημάδια της φυγής…..Δεν έμαθε,δεν κατάλαβε ποτέ γιατί τέλειωσε….ίσως μέσα της να ξέρει μα δεν το λέει σε κανένα,το φυλάει σαν μυστικό που αν το βρει το φως τότε ακόμη και εκείνο θα πάρει κάτι από το σκοτάδι της ψυχής της.

Δεν μπορείς να την δεις καθαρά,έμαθε να κρύβεται με μαεστρία πίσω από τον καπνό του τσιγάρου της,που και αυτό όταν κρέμεται από τα χείλια της είναι σαν να τρεμοπαίζει μεταξύ αλήθειας και φυγής….

Δεν την ξέρει κανείς..ακόμη και αυτοί που ξάπλωσαν επάνω στο κορμί της και ήπιαν με τα ίδια τους τα χείλη τους χυμούς της ηδονής της,δεν την ξέρουν,μονάχα την φαντάζονται….Είδαν μονάχα αυτό που τους άφησε να δουν…εκείνη την πόρνη και ερωμένη που κανείς ποτέ του δεν θα βρει παρά μονάχα αν την αναζητήσει….

Άγριο γιατί η ματιά της που ξεχύνεται κάθε φορά που σε κοιτά και σε κάνει να ξεχάσεις όλες τις απαντήσεις… και συ….που θαρρείς πώς τώρα την έχεις δεν σου περνά καθόλου από  το μυαλό πώς μονάχα ανταλλάζεις χάδια και φιλιά με την σκιά της…..

Στέκει στο παράθυρό της φορώντας μονάχα ένα ζευγάρι γόβες και το καλσόν που θέλεις σαν τρελός να σκίσεις….Στέκει εκεί με ένα τσιγάρο στο στόμα και κάνει έρωτα με το χτες της σαν να πρόκειται  η βροχή να διαγράψει το παρών της….στέκει και περιμένει εκείνο το χάδι που θα κάνει τα πιο υγρά της όνειρα να πλημμυρίσουν τα πιο βαθιά της Σ`αγαπώ της…..

Σιγά,σιγά νυχτώνει και  θα πρέπει να βάλει το κόκκινο κραγιόν της,ερωμένη της και η νύχτα και θα πρέπει μαζί να σαγηνέψουν όλα όσα θα φέρει το σκοτάδι.Δεν πρέπει να την βρει κανένα τους,παρά μονάχα να την περάσουν για άλλη,να ξαπλώσουν μαζί της και εκείνη σαν θεά που την έφεραν εδώ οι στεναγμοί να τα ξελογιάσει και αν τύχει και λιγάκι ξεχαστεί και τα ποτίσει με το άρωμα της αμέσως να το πάρει πίσω…μην τύχει και το θυμηθούν τα παλιά και με αυτό την βρουν….

Πόθο την ονόμασαν πολλοί μα κανείς δεν έμαθε το όνομα της….

Σαγήνη θα την θυμούνται πολύ μα κανείς δεν θα έχει το άρωμα της….

Είναι το τίμημα που έμαθε να πληρώνει όταν ένα βράδυ έμαθε στου ουρανού την σκέπη να ξαπλώνει…..

Μην φοβάσαι και μην λησμονάς είναι επιλογή η……..

ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΕΡΩΜΕΝΗΣ

5 λεπτά λόγια….


Τα όνειρα μένουν εκτός όταν τις νύχτες τις ξημερώνει το ψέμα,οι πληγές αποκτούν ονόματα για να μπορείς να τις ξεχωρίζεις.

Τι να ναι αυτό που τα βράδια σε στοιχειώνει,μην είναι η λύπη;μην είναι το τίποτα που βάπτισες πολύ;μην είναι το κορμί που το νοίκιασες για ένα κομμάτι αληθινό φιλί;Ότι και να είναι εκεί λίγο πιο δεξιά απο τα τσιγάρα σου.

Γαντζώνεσαι από το χρόνο μην τυχόν και σε ξεχάσει ξοπίσω του,μα μου θα πας;το μπροστά  καθρέπτης του πριν και οι πιθανότητες να του ξεφύγεις όσες και οι χαρές σε ότι διάλεξες για ζωή.

Πάρε την μοίρα αγκαλιά και μίλησε της,εκείνη ξέρει καλύτερα που πάνε τα πουλιά την ώρα που σωπαίνει το τραγούδι τους,άναψε μια φλόγα με όσα δεν είπες ποτέ άστη  να φτάσει ψηλά να την δούνε οι θεοί να θυμηθούν πως υπάρχεις.

Μέθυσε με το κρασί που σε κέρασαν,δεν έχεις κι άλλο για να αλλάξεις το μεθύσι σου,καλύτερα να παραπατάς ανάμεσα στα όχι παρά να βαδίζεις προς το τίποτα με άδεια αγκαλιά,κέρασε και τους περαστικούς που δεν συμπάθησες ποτέ,μόνο αυτοί ήρθαν στο πάρτη σου,αφού αυτοί που κάλεσες είχαν φροντίσει να φύγουν πριν χαμηλώσεις την μουσική.

Δεν είναι έτσι η ζωή,λάθος στα είπαν αυτοί που χάιδεψαν το κορμί σου,δεν είναι η ζωή ένα μάτσο από βήματα,διαδρομή που αν δεν την μάθεις πάει χάθηκες!

Η ζωή είναι κυνήγι και μυρωδιά από γιασεμί,η ζωή είναι ένα αστείο που το καταλαβαίνουν μόνο  όσοι κλάμα χόρτασαν,δεν υπάρχει πορεία και προορισμός μονάχα ένα πάμε να φύγουμε και από εδώ προτού μας ανακαλύψει η σκουριά και μας πάρει το λίγο,το ακριβό χρυσάφι της ματιάς μας.

Τι και αν δεν σε ακολούθησαν πολλοί μέχρι το γκρεμό,ούτος η άλλος δεν έπεσες ακόμη,σταμάτα πίσω να κοιτάς το κάνεις μπροστά και κανένας δεν θα σε βρει.

Άναψε τσιγάρο,πάρε μια βαθιά τζούρα,κλείσε το μάτι στην ψυχή σου και αν χρειαστεί κάντης έρωτα μέχρι να ουρλιάζει,δεν υπάρχει μεγαλύτερη ηδονή από αυτήν που δεν περίμενες να ρθει,ντύσου και στολίσου,οι φόβοι τρομάζουν στα γυαλιστερά βλέμματα,βγές και περπάτα γερά και ας τρέμει ο δρόμος όλος,είναι επειδή σε θυμάται στα γόνατα να εκπληρώνεις,περπατά και κάπου θα σε βρεις μα αν αργήσει λιγάκι εκείνη η στιγμή,δεν γαμιέται,πουτάνα η ζωή…δώστης αυτό που θέλει και θα χαμογελάσει,απλά θυμήσου να την κεράσεις ένα τσιγάρο…για να θυμάται το όνομά σου……

Σαγήνη


Τον κοίταξε να κοιμάτε στο πλάι της,μέσα στο ημίφως του δωματίου,πήρε τα τσιγάρα της απο το διπλανό κομοδίνο και άναψε ένα,πάντα έτσι ήταν η ζωή της,ένα τσιγάρο ταξίδι μέσα στο σκοτάδι,λές και το φώς δεν απολάμβανε τον καπνό της.

Κοιμόταν εκεί στο πλάι της με την ανάσα του να έχει το άρωμα των φιλιών της,πάνω στο κόρμί του είχε τα σημάδια της κατακτησής της,πάντα σημάδευε τα ταξίδια της,ο πόθος πρέπει να έχει πάντα χαραγμένη πορεία γιατί διαφορετικά μπλέκεται στα δίκτυα της αγάπης.

Κοίταξε έξω απο το παράθυρο της,η νύχτα άγρια προσπαθούσε να κρατήσει μακριά της όλα όσα δεν ήθελε να δεί το πρωί,ήταν μία συμφωνία ανάμεσα σε κυρίες,στην νύχτα και σε εκείνη,η νύχτα θα την έκρυβε και εκείνη για χάρη της θα ξελόγιαζε αγγέλους στο πέρασμα της……

Είχαν περάσει χρόνια από αυτήν την συμφωνία,όλα ξεκίνηασν την μέρα πού έχασε την καρδιά της,εκείνη την στιγμή που τα όνειρα της μετατράπηκαν σε εφιάλτες μέσα σε ένα χαμένο φιλί,έμαθε πώς ο καπνός στο φιλί είναι ο καλύτερος τρόπος για να κρύψεις το δάκρυ,εκείνη την μέρα που έμαθε πως τα γιατί ώρες ώρες είναι απλα δικαιολογίες για να μπορούν να υπάρχουν τα πρέπει.

Είχε αγαπήσει με τέτοια δύναμη που η βροχή που λυσσαλέα χτυπούσε το παράθυρο της ήταν μονάχα ένα δείγμα από τα δάκρυα της ψυχής της,έχει αγαπήσει τόσο τρελά που ακόμη και τα πουλιά μπορούσαν να τραγουδήσουν το όνομα της,μα είχε αγαπήσει κάτι που δεν της άνηκε,είχε πάρει το φώς απο άλλα μάτια και το πλήρωσε με το δικό της,έχασε για πάντα την σπιρτάδα απο το βλέμμα της,χάθηκε και αυτό μαζί με τα πρέπει της κλεμένης αγάπης…..

Η αγάπη δεν μετρά σε ποιόν ανήκει το φιλί που παίρνεις παρά μόνο αναζητά την γλύκα του,είναι παλιό και αιχμηρό μυστικό,αν αγαπήσεις ξένη αγάπη θα σε τιμωρήσει  το μισό γιατί το ολόκληρο το έσπασες εσύ……….

Το τσιγάρο στα χείλια της σχεδόν τελείωνε μα δεν ήθελε να αφήσει την πίκρα να χαθεί,πριν καν το σβήσει ο ήχος απο τα σπίρτα της δήλωνε την πρόθεση της να ανάψει και άλλο….μέσα απο την χλωμάδα της φωτιάς φάνηκε το κορμί της που μέσα στο σκοτάδι θα το αποκαλούσες αμαρτία,μέσα απο το καλσον και της ακόμα φορεμένες γόβες της τα πόδια της ήταν προσκύνημα του ουρανού και το λευκό και γυμνό στήθος της πόρτα που αν την διαβείς πίσω δεν γυρνάς….

Τον κοίταξε ξανά όπως κοιμόταν στο πλάι της,χαμογέλασε και του χάιδεξε απαλά τα μαλλία,εκείνος δεν κουνήθηκε καθόλου,σαν να μην ήθελε να χάσει τίποτα απο την στιγμή,που να ταξιδέυεις; σκέφτηκε,πώς μπορείς να είσαι τόσο ήρεμος;τόσο πολύ σε δραπετεύουν τα φιλιά μου που μπορείς να ξεφεύγεις απο τις τύψεις;

Και εσύ όπως και εκείνος ανήκεις αλλού,όσο εσύ είσαι  εδώ μια ψυχή σε ψάχνει να σε βρει,μα τα πέπλα μου δεν την αφήνουν να σε δεί…….Και εσύ όπως εκείνος ορκίζεσε πως με αγαπάς μα εσένα δεν σε πιστεύω,πίστεψα εκείνον μια φορά και φτάνει,δεν χρειάζομαι κι άλλη αγάπη για να την αποκαθηλώσω μου έφτασε μονάχα εκείνη.Εσένα δεν θα σου ζητήσω να μείνεις θέλω μονάχα να έρχεσε να μου θυμίζεις πώς η σαγήνη του κορμίου μου μπορεί ακόμη να ξελογιάζει τα πρέπει,αφού μονάχα με αυτό έμαθα να ζώ,δεν θέλω δικά μου,με κρατούν πίσω,δεν θέλω τα παντοτινά τα φοβάμαι,απο το λίγο πέρνω φόρα και ας πάω στο πουθενά,τουλάχιστον εκεί δεν θα με βρεί η μοναξιά…..

Άνοιξε τα μάτια του και την κοίταξε πήγε να της μιλήσει μα του έκλεισε το στόμα με το δακτυλό της σαν να του χάριζε ένα μικρό φιλί

-Μην πείς τίποτα μονάχα κοιμήσου,κρύψου και εσύ απο ότι νομίζεις πώς ξεφεύγεις,κοιμήσου εκτός και αν θέλεις ακόμη μια βόλτα στο κορμί μου,δεν θα  σου πώ όχι,παρα μονάχα μην σταματάς,να ακούς αυτό που θέλεις και να με κλέβεις………

Με μια του κίνηση βρέθηκε ανάμεσα στα πόδια της να φιλά την πηγή της κολάσής της,εκείνη έκανε πίσω για να τον διευκολύνει και με μία κίνηση μου θύμιζε κάτι απο υπόσχεση άνοιξε τα πόδια της για να αγκαλιάσουν το κορμί του,δεν έσβησε το τσιγάρο της,έκλεισε τα μάτια της και αφέθηκε σε αυτό το πανάρχαιο ταξίδι της ηδονής χωρίς καμμιά αναστολή,όπως διατάζει το πρόσταγμα του πόθου….

Οι στιγμές κύλισαν υγρές μέσα στο χώρο και γέμισαν τον αέρα με λόγια που κάνουν την αυγή να κοκκινίζει και την νύχτα να κρυφακούει,ένας μικρός πόλεμος ξέσπασε και εκείνη σαν αιχμάλωτος πραγματοποιούσε κάθε προσταγή του κατακτητή της,χωρίς να ρωτά και να αντιλέγει,εξάλλου ήξερε καλά πώς όσο πιο χαμηλά σε ρίχνει ο πόθος τόσο πιο ψηλά σε έχει η αναγκή να σε έχουν…είναι η παγίδα στο παιχνίδι της αποπλάνησης και μόνο αν ξέρεις να ………γονατίζεις μπορείς να μην πιάνεσε σε αυτην…..

Μετά απο αρκετές στιγμές εξαντλημένος από την πολιορκία της και την ανευ όρων παράδοση της ακούμπησε στο στήθος της…έπαιρνε βαθιές ανάσες για να φέρει  πίσω τον εαυτό που έχασε στα μονοπάτια της.

-Δεν μπορώ να σε καταλάβω,της είπε…Ειλικρινά δεν μπορώ….Το ξέρεις πως θα μπορούσα για εσένα να τινάξω τα πάντα στον αέρα μα εσύ αρκήσε σε αυτό….σχεδόν στο τίποτα….

-Ποιός σου είπε πως το τίποτα δεν έχει μέσα του το πάντα….Μην ψάχνεις να βρείς απαντήσεις όταν τα ερωτήματα δεν υπάρχουν….Βρές πρώτα την έξοδο απο τον δικό σου λαθύρινθο  και άσε εμένα στο μετά…….του απάντησε.

-Τι ενοείς;Πες μου σε παρακαλώ!Την παρακάλεσε.

Τον κοίταξε και του χάιδεψε το κεφάλι….

-Βρές πρώτα γιατί είσαι εδώ και μέτα ψάξε το αν θέλεις να μείνεις,κάπου χρωστάς μερικά σ΄αγαπώ και ένα λόγο που τα άφησες μόνα,κάπου ένα ζευγάρι δακρυσμένα μάτια ψάχνει το βλέμμα σου για να λυτρωθεί απο την απουσία σου,βρές πρώτα γιατί το έκανες αυτό γιατί πρόδωσες μια αγάπη και μετά αναρωτήσου αν μπορείς να λές πως αγαπάς,οι άνθρωποι γλυκιέ μου τα κάνουν όλα στο όνομα της αγάπης,λένε πως αγαπούν μα κάθε φορά ξεχνούν πώς είπαν τα ίδια λόγια σε ότι άφησαν……Δεν φταίς εσύ μην το παίρνεις προσωπικά,είναι πολύ παλιό αυτό το έργο,όσο και η ανάγκη της νύχτας να ξημερώνει.

Δεν μπόρεσε να της πεί κάτι απλά την κοίταξε μέσα στα μάτια,ήξερε πως τα λόγια της είχαν μέσα του σπάνια αλήθεια…..έκλεισε τα μάτια του και πήρε μια βαθιά ανάσα για να μπορέσει να φυλακίσει μέσα του όσο πιο πολυ μπορούσε απο το άρωμα της…..

Εκείνη σχεδόν χαμογελαστή και με ένα δάκρυ έτοιμο να τρέξει στο κρυστάλινο προσωπο της συνέχιζε να του χαιδεύει τα μαλλιά….με το λευκό της χέρι έβαλε ένα ακόμη τσιγάρο στο στόμα της και το άναψε…..

Το ήξερε καλά…πληρώνει το τίμημα να χωρίζεις στα τρία αυτό που γενήθηκε για δύο….όπως είχε κάνει και εκείνη που της πήρε όλα όσα αγάπησε και έχτισε,δεν ρώτησε ποτέ το όνομα της,δεν είχε σημασία,σημασία είχε μόνο πώς εκείνος που του έταξε την ζωή της τώρα την σκορπά στο κορμί της…….Έτσι μέσα απο την ομίχλη του μυαλού της έγινε εκείνη μα δεν κατάφερε να κλέψει ποτέ κάτι που δεν της άνηκε,ίσως γιατί δεν το θέλησε ποτέ ίσως γιατι την μόνη φορά που την ξεγέλασε ξανά ο έρωτας και τον φώναξε αγάπη εκείνος που κρατούσε την ανάσα της δεν θέλησε ποτέ να του ανήκει…γύρισε σαν σπασμένη βάρκα στο λιμάνι του…..

Κοίταξε την νύχτα που σχεδόν ξεψυχούσε κάτω από το φως της επερχόμενης ημέρας…Καληνύχτα αγαπημένη της ψιθύρισε μην αργήσεις να έρθεις ξανά μόνο με εσένα γύρω μου μπορώ να σαγηνεύω γιατί στο φως φαίνονται οι πληγές μου…………

Ελλάς Ελλήνων αλλαγών.


Οι εκλογές του Μαίου τελείωσαν πριν απο μερικές ημέρες και σύσωμη η Ελληνική κοινωνία παρακόλουθει την προσπάθεια των εκλεγμένων απο την βούληση του Ελληνικού λαού  να σχηματίσουν κυβέρνηση για αυτόν εδώ τον τόπο.

Ακούμε διάφορα φιλτράρουμε πληροφορίες και περιμένουμε το αποτέλεσμα των διεργασιών,εξάλλου σαν Έλληνες πολίτες κάναμε το καθήκον μας η έτσι τουλάχιστον νομίζουμε.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή,τα αποτελέσματα της κάλπης έδειξαν πρώτο κόμμα την ΝΔ με ποσοστό 18,85 % δεύτερος ο ΣΥΡΙΖΑ με ποσοστό 16,78 % τρίτο το ΠΑΣΟΚ με 13,18% τέταρτοι οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ με 10,60 % πέμπτο το ΚΚΕ με 8,48 % έκτη η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ με 6,97 % και έβδομη η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ με 6,11 %,σύμφωνα λοιπόν με τα παραπάνω αποτελέσματα 7 κόμματα οπ όλους τους πολιτικούς χώρους εδραιώνουν την νεα βουλή και καλούνται να βρούνε άκρη να το πούμε λαικα για να καταφέρουν υπάρξει κυβέρνηση της χώρας.

Αναλύσεις έχουν γίνει πολλές για  το μύνημα της κάλπης που σε αυτή την χώρα πάντα είναι πολλάπλό και σύμφωνο με την οπτική γωνία του καθενός μα θα σταθώ σε μερικές  δηλώσεις αρχηγών κόμματων που  έκαναν εντύπωση.

1:Ο κύριος Βενιζέλος είπε μεταξύ άλλων,ο Ελληνικός λαός δεν εκτίμησε αυτά που κάναμε για εκείνον και δεν αντέχει την αλήθεια!Θεωρώ ότι αν ο καθένας απο εμάς έχει μέσα του έστω και λίγο προσωπικό εγωισμό και ίχνος ευστροφίας  με αυτή την δήλωσει του συγκεκριμένου ανθρώπου θα νιώθει πώς υποβιβάζετε η νοημοσύνη του και συνάμα ΠΡΟΣΕΧΤΕ πώς μεταβιβάζετε και μετακυλίεται οι ευθύνη των πεπραγμένων για την απο εδώ και πέρα πορεία της χώρας  στον Ελληνικό λαό προσπαθώντας με αυτό το τρόπο να σβήσει απο επάνω του την ευθύνη των πεπραγμένων του μέχρι τώρα.Συνέχισε την ομιλία του ο κύριος Βενιζέλος λέγοντας:

(Ο Ελληνικός λαός μας έδειξε πως δεν μας εμπιστεύετε πλέον να κυβερνήσουμε μόνοι μας,κανένα κόμμα και μας δείχνει το δρόμο της συνεργασίας)

Μου κάνει πραγματικά εντύπωση το εξής:Δεν του πέρασε το μυαλό πως ο Ελληνικός λαός μπορεί και να εξέφρασε την βούληση ΤΡΑΒΑΤΕ ΣΠΙΤΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΣΑΣ  ΞΑΝΑΔΟΥΜΕ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ;Τόση ματαιοδοξία για την καρέκλα,τόση ανάγκη για να ικανοποιήσουμε το εγώ μας;Φοβάμαι όμως πώς ισχίει κάτι χειρότερο,η ανάγκη υλοποίησης των όσων υποσχέθηκε ο κύριος Βενιζέλος μαζί με την παρέα του στο καπιταλιστικό σύστημα υποθηκεύοντας την χώρα και τα όνειρα νέων ανθρώπων στα σαγόνια των νέων κατακτητών και αλλαζονικά αδηφάγων στρατιωτών της κυρίας ΜΕΡΚΕΛ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ ΤΗΣ .

Ο πανικός θέλω να πιστεύω το κυρίου Βενιζέλου και λέω πανικός γιατι αν δεν είναι αυτό τότε μάλλον πρόκειτε περι ανάρμοστης συμπεριφοράς πρός την ιστορία του κινήματος του οποίου ηγήται και ακόμη χειρότερα περί ακράδαντης βλακείας,ο πανικός λοιπόν του κυρίου Βενιζέλου φάνηκε σε μια ακόμη δήλωση του λέγοντας ότι:

(Στο νέο ξεκίνημα του ΠΑΣΟΚ πήραμε ποσοστό ίδιο με αυτό που είχε πάρει ο Α.Παπανδρέου την πρώτη φορά που μπήκε στην βουλή)

Καραρχάς το να συγκρίνεις τον εαυτό σου με τον συγκεκριμένο πολιτικό με τα καλα και τα κακά του άγετε του νοήματος της ύβρεως,δεύτερον συγκρίνει ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΝΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ με το πραγματικό και ιδεολογικό ξεκίνημα ενός κινήματος που καλός η κακός έπεξε σημαντικό ρόλο στην μετέπειτα πολιτική και όχι μόνο πορεία αυτής της χώρας.

Αυτές οι προσεγγίσεις λοιπόν του κυριόυ Βενιζέλου αποδυκνίουν λοιπόν κατάφορα 2 πράγματα.Το πρώτο είναι έλληψει κατανόησης της πραγματικότητας και δευτερον μια μεγάλη ποσπάθεια να χαλιναγωγηθεί η εικόνα και η κατάσταση της χώρας για να μπορέσει το σύστημα να βρεί τρόπο να περάσει όλα όσα έχουν συμφωνηθεί.

Στον ίδιο παρανομαστή κι στο ίδιο μήκος  κύματος έχουμε και τον κύριο Σαμαρά,εδώ τα πράγματα ίναι πιο ξεκάθαρα αλλά και πιο επικίνδυνα εκτός και αν πάσχεις απο την νόσο της παρωπίδας η βαριάς μορφης άνοια.

Εδώ έχουμε έναν άνθρωπο που ο οποίος το όνειρό του μάλλον ήταν να καταφέρει να κατακτήσει όλες τις θέσες που κατέχουν οι άλλοι,μα ακόμη πιο επικίνδυνο στοιχείο του πολιτικού του χαρακτήρα(ο προσωπικός του ποσός ενδιάφερει τον καθένα μας) είναι να αλλάζει θέσεις,απόψεις,τάσεις σύμφωνα με το υπάρχων κλίμα.

Είναι ο ίδιος άνθρωπος που επί των ημερών του σαν υπουργός εξωτερικών άνοιξε τα σύνορα της χώρας και σήμερα κόπτεται για τους λαθρομετάστες,είναι ο ίδιος άνθρωπος που έδιωξε τους βουλευτές του γιατί έπραξαν αντίθετα με την κομματική του στάση και μετά τους ξαναπήρε για να πράξουν αυτό για το οποίο τους έδιωξε,μιλάμε για έναν άνθρωπου που με την στάση του κατακερμάτισε τον κεντρόο δεξιό χώρο με την παρουσία του και τον τρόπο δράσης του,μιλάμε για τον άνθρωπου που διατυμπάνιζε καμμία συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και τώρα πάνε χεράκι,χεράκι και εδώ προβάλετε το μήνυμα της κάλπης για συγκυβέρνηση δεν  πέρασε ούτε  απο το μυαλο του κυρίου Σαμαρά το  ΣΑΣ ΣΙΧΑΘΗΚΑΜΕ ΟΛΟΥΣ ΑΝΤΕ ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΜΗ ΕΧΟΥΜΕ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ.

Αυτοί οι δύο πρωτομάστορες λοιπόν της υπέρτατης προδοσίας πρός την πατρίδα,που το λιγότερο που μπορώ να πώ γιαυτούς είναι πως πούλησαν την αξιοπρέπεια την τιμή την υπόληψη αλλα και τα όνειρα ενός ολόκληρου λαού στα ξένα συμφέροντα έρχοντι τώρα και τονίζουν την αναγκαιότητα της συννένοσης και σε περίπτωση που αυτή δεν επιτευχθεί ρίπτουν στις ευθύνες αλλού,ας πούμε στο ΣΥΡΙΖΑ.

Πάμε λοιπόν στον κύριο Τσίπρα, ενός νέου ανθρώπου που ίσως να μην έχει την κατάλληλη εμπειρία να διαχειριστή την όλη κατάσταση μα έχει προφανώς την όρεξη και τις δυνάμεις να το πολεμήσει και να προσπαθήσει αξιοπρεπώς να ελιχθεί και να υλοποιήσει τις ιδεές του.Ο κύριος Τσίπρας σίγουρα είναι ο νικητής των εκλογών,όχι μόνο για το ποσοστό του και για την δευτερη θέση που πήρε αλλα γιατί μπορεί να είναι ο ρυθμιστής των εξελίξεων με τέτοιο τρόπο που να διαλύσει μια για πάντα το δικομματισμό,αρκεί βέβαια να το χειριστεί σωστά και να παραμείνει πιστός στις δεσμέυσεις του,εξάλλου τα δύο μεγάλα κόμματα ξέρουν πολύ καλά πως σε περίπτωση νέων εκλογών τα ποσοστά τους θα είναι απερίγραπτα τραγικά.

Ευτυχώς ακόμη δείχνει να μην τρώει την μπανάνα που του πετάνε τα δύο μεγάλα κόμματα,την μπανάνα της ευθύνης για το τι μέλι γιναίστε σε περίπτωση μη σχηματισμού κυβέρνησης,δείχνει την πιγμή και την αξιοπρέπεια που απαιτεί η ιστορική στιγμή,βέβαια τον βαραίνει η μεγάλη ιστορική συγκυρία πως δείχνει να είναι μόνος που μπορεί να ενώσει την αριστερα και να ηγηθεί,μάλιστα έχει την δυναμική να γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ και να συσπείρωση το χώρο της αριστεράς.Ξέρει καλά μέσα του πως σε περιπτώσει που μπει στο τρένο των δυο <μεγάλων> κομμάτων δεν υπάρχει γυρισμός και θα αναγκαστεί να προδώσει την μερίδα του Ελληνικού λαού που τον εμπιστεύτηκε .Αν κάνει τέτοιο θα τεθεί πολιτικά νεκρός ακαριαία και το ξέρει πολύ καλά.

Ρίχνοντας μια ματιά στα υπόλοιπα ποσοστά βλέπουμε ένα ΚΚΕ θύμα της αδιαλλαξίας του και των παγιωμένων θέσεων του,είναι άλλο το μένω πιστός στα πιστεύω μου και άλλο το μένω άπραγος χωρίς βούληση προτάσσοντας τα ίδια που έλεγα πρίν 20 χρόνια κι δηλώνοντας ανοιχτά εγώ δεν θέλω να κυβερνήσω, ένα ΚΚΕ που κρίμα για την ιστορικότητα του δεν προσπαθεί να κερδίσει την μερίδα που του αναλογεί κατεβάζοντας κάθε γραμμή συννενόησης με την παρούσα κατάσταση,η κυρία ΠΑΠΑΡΙΓΑ μάλιστα ζήτησε να διορθώσει ο λαός την ψήφο του προς το ΚΚΕ μα από την στιγμή που δεν αναλογίστηκε ούτε προς στιγμήν πως ίσως θα πρέπει να διορθώσουν αυτοί κάποια πράγματα είναι άξιοι της μοίρας τους,πράγμα που τους το έδειξε και ο Ελληνικός λαός.

Για τους ανεξάρτητους Έλληνες δεν μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα,με ζωή 2 μήνες και κάτι και με προσανατολισμό 100% αντιμνημονιακό  πήραν ένα μεγάλο ποσοστό,μένουν πιστοί στις θέσεις τους και πολύ καλά κάνουν και περιμένουν το πρόσφορο έδαφος μιας συγκυρίας τέτοιας η αν προτιμάτε μιας έκφρασης ομοϊδεάτη με αυτό που πρεσβέβουν για να έρθουν σε συννενόηση και περαιτέρω εξέλιξη της δράσεως τους, αξιοσημείωτο δε πρέπει να δωθεί πως είναι ίσως το μόνο κόμμα που μπήκε στην βουλή σχεδόν αθόρυβα προτάσοντας μόνο μια ιδέα και αυτό είναι σημείο των καιρών,είναι η ανάγκη μιας νέας ιδέας μένει να δούμε κατά πόσο μπορεί να υλοποιηθεί.

Φτάνουμε στην ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ,6,97% σχεδόν 7%,όλοι καταρχάς κάνουν το λάθος και ξαφνικά ασχολούνται με την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και τον τρόπο λειτουργίας της και την συμπεριφορά της,πέρα απο το ότι την επέλεξε ένα κομμάτι του Ελληνικού λαού άρα απαιτεί σεβασμό η προσεγγισή της,δεύτερον δεν γίνετε λόγος για το φτάσαμε ως εδώ,τι έκανε μια μερίδα σημαντική εν μέρη να βάλει την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ στο κοινοβούλιο,γιατί δεν μπορεί ξαφνικά να ξύπνησε μια μερίδα Ελλήνων να είπε δεν έχω τι να κάνω ας ψηφίσω ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.

Δεν μας φταίει η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ,ούτε αυτά που πρεσβεύει,καλά κάνει και τα πρεσβεύει,δικαιωμά της είναι και μάλιστα υποχρεωσή μας να την σεβαστουμε,αντιθέτος όμως πρέπει ΟΛΟΙ,ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ,ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ,ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΜΟΡΦΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ να αναλογιστούν τις ευθύνες τους απέναντι σε αυτό το ΚΟΙΝΟΝΩΝΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ και μην ξεχνάτε πώς κάποιοι πέταξαν το μπαλάκι πάλι στον Ελληνικό λαο λέγοντας ΝΤΡΟΠΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΨΥΦΙΣΑΝ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ επιστρέφω λοιπόν πίσω τον συλογισμό τους λεγοντας τους ΝΤΡΟΠΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ ΠΟΥ ΑΠΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ ΔΥΝΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΞΑΦΝΙΚΑ ΓΙΝΑΤΕ ΚΡΙΤΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΑΝΉΘΙΚΑ ΛΗΣΤΈΨΑΤΕ και το κάνω με πάσα επίγνωση των πράξεων μου και ας μην είμαι μέσα σε αυτούς που ψηφίσαν ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ,αλλά δεν δέχομαι όπως δεν θα έπρεπε κανένας Έλληνας να του φορτώνουν πράγματα που δεν του αντιστοιχούν.Υπάρχουν βέβαια ακόμη δύο απόψεις που θα πρέπει να αναλογιστούμε,η πρώτη λέει πως όλο αυτό  γίνετε  για να τρομάξουν τον κόσμο και να καταφέρουν να ελέγξουν πάλι την βούληση του και δευτερον όσο υπάρχει αποδιοπομπαίος τράγος να στρέφουμε την προσοχή της κοινής γνώμης τόσο πιο εύκολο μπορούμε να κινούμαστε στο παρασκήνιο.

Για τον κύριο Κουβέλη δεν θα αναφερθώ,δεν θέλω να λερώνω τις σκέψεις μου με καιροσκόπους και προδότες του Ελληνικού λαού επειδή και μόνο του υποσχέθηκαν κάτι κάτω απο το τραπέζι,τα συμπεράσματα όλα δικά σας.

Πάμε όμως στο δια ταύτα,η παρούσα πολιτική και εθνική συγκυρία δεν έχει εύκολο δρόμο δύστυχος για όλους μας μα έχει σαφώς λιγότερο δύσκολο και αυτός είναι να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να έχουμε εμείς την μοναδική ευθύνη της μοίρας μας.

Όπως όλοι σας θα έχετε παρατηρήσει και πρίν τις εκλογές αλλά πολύ περισσότερο αμέσως μετά απο αυτές έπεσαν επάνω μας,να μας φάνε τονίζοντας μας την ανάγκη κυβέρνησης για την χώρα,τήρησης του μνημονιόυ και τον επιταγών του Δ.Ν.Τ.Εκβιάζουν με στάση πληρωμών χρεοκοπίας της χώρας κτλ,κτλ. ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΈΝΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΔΕΛΦΙΑ και το ξέρουμε όλοι μας πολύ καλά,το βλέπετε όλοι στην ζωή σας και στις ζωές των παιδιών σας στην καημερινόητα σας και στα προβλήματα που αντιμετωπίζεται εξάλλου υπάρχει μια πολύ βαριά αλήθεια σε όλο αυτό σε περίπτωση πραγματικής οικονομίας της χώρας κάποιοι θα πρέπει να πάνε φυλακή,να λογοδοτήσουν για όλα αυτά δεν θα μείνουν ατιμώρητοι και το ξέρουν και αυτός είναι ένας λόγος που φοβούνται τόσο τις εξελίξεις.Δεν χρειάζεται να μπώ σε λεπτομέρειες το να περιγράφεις το δράμα κάποιου λεπτομερειακά είναι σαν  να θέλεις να του κατακερματίσεις την ελπίδα και η ελπίδα είναι το μόνο πράγμα που μας έμεινε.

Λένε λοιπόν,θα χρεοκοπήσουμε θα καταστραφούμε θα πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας και βάζουν τους προτεργάτες της ευρωπαικης προπαγάνδας,ΝΔ – ΠΑΣΟΚ να μας βομβαρδίζουν με αυτό και να προσπαθούν ανηλέως να μας πείσουν πως δεν υπάρχει σωτηρία παρά μόνο αυτό που προτείνουν και πρεσβεύουν.ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ ΤΟΥΜΠΑΝΑ αγαπητοί φίλοι,ξέρουν πολύ καλά πως είμαστε χρεοκοπημένοι είδη και πως σαν χώρα καθημερινα, υποθηκευόμαστε, διαλυόμαστε,χάνουμε κάθε είδους εθνικής κυριαρχίας γιατί κάτι χαρτογιακάδες κομπλεξικοί και μια ξιπασμένη δήθεν τεχνοκράτισσα  θέλουν να κρατήσουν το ΕΥΡΩ ζωντανό,η ισοτιμία έφτασε σο 1,29 και πέφτει κι άλλο,τρέμει το φιλοκάρδι τους μήπως πέσει κάτω το ΕΥΡΩ γιατί εκεί πάνω έχουν κτίσει τους θρόνους  τους,για το ΕΥΡΩ νοιάζονται και όχι για την Ελλαδίτσα μας,αυτό πρέπει να βάλουμε όλοι στο μυαλό μας και να αναλογιστούμε την πορεία μας και τις πράξεις μας απο εδώ και στο εξης!

Πολλή  θα βγούνε και θα πούν τι είναι αυτά που λέτε και τι θα γίνει με τις Ελληνικές επιχειρήσεις που δεν θα έχουν λόγο στις εξαγωγές και δεν θα έχουν εγγυητικές  από τις τράπεζες και κινηθούν και άλλα τέτοια,υπάρχει απαντήσεις υπάρχουν  μια θα μπορούσε να είναι,χρησιμοποιήστε την αναγκη της ευρωπης για να μην καταρρεύσει  το ΕΥΡΩ και πετύχετε καλύτερους όρους,δευτερον σαν χώρα χρωστάς,αν εσύ πτωχεύσεις και πεις στον άλλο κοίτα  έχασες δεν εχω να σου δωσω τι θα προτιμήσει να χάσει τα χρηματα του; η  να βρει τροπο να σε σωσει για να του τα δωσεις κάποια στιγμη;Ξαφνικα τώρα θα πεταχτούν ένας δύο σωτήρες και θα πουν δεν είναι τόσο απλό και δεν γίνεται και αμα ήταν έτσι θα το είχαμε κάνει και προτείνετε κάποια σώφρων λύση….ΓΙΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΚΛΕΓΟΥΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΩΜΑ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ     Ε Λ Λ Η Ν Ι Κ Ο    ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ

Νομίζω πώς κάποιοι δεν ξέρουν καλά μαθηματικά σε τούτο τον τόπο η μάλλον θέλουν να κάνουν να ξεχάσουν αυτοί που ξέρουν,απο ότι θυμάμαι το ΜΗΔΕΝ(0) ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΙΟΝ ΤΕΤΡΑΚΟΣΙΑ (-400)γιατί λοιπόν αυτοί η εμμονή στο -400 ενώ θα μπορούσαμε να είμαστε απλά στο μηδέν πραγμα που έχει δυστηχώς αποδεχθεί Ελληνικός λαος.

Οι Ελληνες με τον τρόπο μας ταρακουνήσαμε το υπάρχουν Ελληνικό πολιτικό σύστημα και στείλαμε και ένα Ευρωπαϊκό μήνυμα,αυτή η χρονική συγκυρία μας καθιστά απο μία άποψη ρυθμιστές και χρονικά τυχερούς που μπορούμε να δείξουμε τον δρόμο προς κάθε λαο,να δείξουμε πως δεν φοβομαστε να αναλάβουμε ευθύνες να δουλέψουμε σκληρα και πετυχουμε να οραματιστούμε και να καθορίσουμε τις εξελίξεις.Δεν φτάνει όμως μονάχα το μήνυμα τις κάλπης,πρέπει ο κάθε έλληνας να αρχίσει να πετάει απο επάνω τον μανδύα του ¨δεν βαριέσαι¨και να αρχίσει να αντιδρά αλλά και να  προβάλει την αντίδραση του.

Καταρχάς θα πρέπει να φιλτράρουμε την πληροφόρηση μας να μην μασάμε ότι μας δίνουν,να ψάχνουμε και ανεβάσουμε το μορφωτικό επίπεδο μας όχι με την συμβατική έννοια της φρασης αλλά με το να αρχίσουμε να ¨σκαλίζομαι¨λίγο περισσότερο όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας,να ενημερωθούμε για τα τεκταινόμενα σε βάθος και να ακούμε με τα αυτιά μας ανοιχτά,και όσοι προτρέξουν και πούν πώς δεν έχουμε χρόνο γιαυτό και πώς είναι δύσκολο θα πρέπει να αναλογιστεί πως μιλάμε ίσως για την κρισιμότερη στιγμή της σύχρονης ιστορίας μας οπότε επιβάλετε να μπορέσουμε να διαβάσουμε πίσω απο τις γραμμές.

Δεύτερον θα πρέπει ο λαός να εκ φράση τις σκέψεις του και τις αντιθέσεις του με κάθε δυνατό τρόπο,με ανακοινώσεις με επιστολές με mail με οτιδήποτε πρός οποιαδήποτε μορφή εξουσίας,να κάνει αισθητή την παρουσία του και την ανάσα του στο σβέρκο του κάθε καιροσκόπου πολιτικάντη που παίζει με το μέλλον και τις ζωές μας και μην ακούσω κανέναν να μιλήσει για επαναστάτες του καναπέ γιατί θα του πώ πως το να αντιδράς κάπως είναι σαφώς καλύτερο απο το να μένεια άπραγος,γιαυτό λοιπόν εκφράστε τις σκέψεις σας,στο δρόμο στο γραφείο στο διαδίκτυο όπου θεωρήτε σκόπιμο.

Τρίτον επιτέλους αυτοί που ονομάζουμε άνθρωποι των γραμμάτων βγείτε μπροστά και δώστε το σύνθημα για να μπορέσει να νιώσει ο λαός πώς έχει την στηρίξει  ανθρώπων που με το πνεύμα τους μπορούν να συμπράξουν για την αλλαγή.

Τέταρτον,αν χρειαστεί ΝΑΙ θα κατεβούμε στο δρόμο,θα διαδηλώσουμε και θα δώσουμε μάχες,μάχες στα πλαίσια της παιδείας αλλα και τις αποφασιστικότητας που μας διέπει στην χρονικό-ιστορική πορεία μας σαν έθνος,δεν θα αφήσουμε κανέναν να δρομολογήσει το μέλλον μας πίσω απο ένα γραφείο στο όνομα ενός νομίσματος και μιας ιδέας που εξυπηρετεί τούς λίγους.

Αυτό που έγινε στις εκλογές ήταν ομολογούμενος ένα δυνατό χτύπημα στα πλευρά της καιροσκοπικής παραπολιτικής λισταρχικης ομάδας που μας έφερε ώς εδώ μα δεν φτάνει,πρέπει να μην τους αφήσουμε να βρούν τον τρόπο να παραχαράξουν το μήνυμα μας και να διαμορφώσουν άποψη για εμάς χωρίς εμάς,πρέπει με τρόπους ισχυρούς και συνάμα καθολικούς, ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΜΕ ΣΑΦΕΣ ΠΩΣ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ ΟΤΙ ΚΑΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ.

Μην σας τρομάζουν με τα δύσκολα που έρχονται,καλύτερα να είναι δύσκολα και να είναι δικά μας,παρά νΑ είμαστε καταδικασμένοι και να ανηκουμε αλλού,δεν τελείωσε η μάχη ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΕΙ.

Εδώ να ρθείς


ΕΔΩ ΝΑ ΡΘΕΙΣ

Μην με φοβάσαι και μην μου λές τίποτα,απλά κοίτα με και γνέψε μου πώς μόνο εγώ υπάρχω.

Δεν μπορείς να φανταστείς τι μπορεί να κάνει η σιωπή,αρπάζει τα λόγια απο το λαιμό και στραγγαλίζει απο μέσα τους κάθε ψέμα.

Μην μου ορκιστείς μην μου τάξεις,μην με κάνεις να προσμένω,κουράστηκα να προπορεύομαι του ονείρου,δίδαξε με να περπατώ πλάι πλάι…

Κάνε το δίπλα να ναι το δείλινο στα δύσκολα,να μην φοβηθώ ξανά την αυγή,να μπορώ να κοιμηθώ χωρίς να ψάχνω παρέα μονάχα στα όνειρα,δεν μπορώ άλλο όταν ανοίγω τα μάτια να κλείνει η ψυχή μου

Κοίτα ετοιμάζω δρόμο για να ρθείς,μονάχα τις πληγές δεν κρύβω μοιάζουν με τις δικές σου,να νε τάχα και αυτές απο φιλί…

Μην με φοβάσαι δεν με  ξέρεις..δεν φαντάζεσαι,μόνο μην με φοβηθείς,δεν πιστεύω στην τύχη παρα μόνο στα γραμμένα…

Μην βάλεις τα καλά σου για να ρθείς,δεν μπορώ τα εύκολα και τα όμορφα,με αυτά κοιμήθηκα με τα μάτια ανοιχτά, περίμενα μέσα στο σκοτάδι την φυγή,να της ανοίξω την πόρτα να προλάβω να της πω έστω ένα γεια….

Μην με ρωτήσεις πολλά,δεν θέλεις να ξέρεις,μην με κάνεις να σου πω τα ψέματα που είπες και εσύ στην μοίρα….Δεν αγαπάω και πως ξέχασα…αφου η αγάπη δεν μπορεί να περνάει καλά όταν ξεχνά,μόνο όταν θυμάται χαμογελά…

Δεν θα σε ρωτήσω και εγώ για της καρδιάς σου τα γραμμένα,σε ποιες κούτες τα έκλεισες και εσύ,εύχομαι μονάχα να νε καλά φυλαγμένα γιατί από αυτά έμαθες τον τρόπο να με ξεχωρίσεις

Έλα μονάχα και πες μου πώς πίνεις τον καφέ σου,να στον ετοιμάζω τα πρωινά,να στον σερβίρω μαζί με δύο φιλιά,

το ένα για το πριν και ένα για το μετά,το τώρα στο πάντα δεν μετρά….

Μπες μέσα μου και άνοιξε όλα τα παράθυρα που θα βρεις κλειστά και αν δεις το φως να με τρομάζει μην δώσεις σημασία,θα μάθω να βλέπω και  με τα μάτια ανοιχτά και αν εκεί που θα ψάχνεις ανάμεσα στα παλιά βρείς κουτιά που γράφουν (εύθραστον..παλιά..)μην τα ανοίξεις σε παρακαλώ,μην τα πετάξεις άστα εκεί…μην τα πετάξεις και μην πάρεις ποτέ την θέση τους,δεν αντέχω άλλο πακετάρισμα ψυχής.

Δεν ξέρω αν σε  ξέρω άπο καιρό,αν ήταν γραφτό,αν μαζί σου θα τελειώσω,εγώ σου έκανα θέση στο όνειρο μου μονάχα,τα υπόλοιπα τα ξέρει η καρδιά και η δική μου και η δική σου……

Όταν θα κοιμάσαι θα σε κοιτάω στα κλεφτά να το ξέρεις,θα μετράω τις ανάσες που είσαι εδώ και θα διώχνω τα όνειρα από τα παλιά,πίσω να μην σε γυρίσουν,όχι για να μην σε χάσω,αλλά για να πας εσύ μπροστά,βλέπεις όλα όσα μας κάνουν να τρέχουμε μπροστά μπορούν και να μας γυρίσουν….

Έχω περάσει μέσα από φωτιά γιαυτό ξέρω από βροχή σε εμένα μην μου κρυφτείς,μόνο να μαι η μόνη αγάπη σου… αν το μπορείς….

ότι κι να έχεις κάνει μην μου το πεις μόνο από ανάγκη να μην ρθείς.

Μην με ρωτάς το τι θα γίνει,αν το ήξερα δεν θα σε περίμενα εδώ αλλά στο τέρμα,ότι και αν γίνει,εμείς είμασταν εδώ αυτό μετράει,είναι η ζωή ένα μάτσο από όνειρα που έμειναν μισά και όλα μαζί κάνουν το καλύτερο που ονειρεύτικες ποτέ….

Μην φοβάσαι μήπως δεν προλάβουμε να τα πούμε όλα,κανείς δεν προλαβαίνει,τον προ φτάνει η ζωή και του τα μαρτυρά,μην ακούς που λένε όρκους ταγμένους στο πάντα  δεν χωρά ο άνθρωπος στο πάντα φτιάχτηκε για το λίγο και το σημαντικό……Αν με ακούς ακόμη και δεν κουράστηκες να θυμηθείς να μην ξεχάσεις…

μετά το τσιγάρο στα παλιά…..

ΕΔΩ ΝΑ ΡΘΕΙΣ


Dream-Land

Έλαμπε μέσα στο σκοτάδι,με ένα φώς βαθύ..σχεδόν μπλε..όσοι την κοιτούσαν δεν μπορούσαν να πάρουν τα μάτια τους απο επάνω της,σαν μαγνήτης το κορμί της φυλάκιζε κάθε βλέμμα κάθε σκέψη,κάθε θέλγητρο,καμμία ελπίδα διαφυγής η μοναδική σανίδα σωτηρίας όποιου και όποιας την κοιτούσε ήταν η ελπίδα πώς έστω στα ονειρά τους θα μπορούσαν να την έχουν…

Την περιέβαλε ένα παράξενο πέπλο καπνού…εραστής της και αυτός απο καιρό όπως έβγαινε απο τα κατακόκκινα χείλια της χωρίς να χάνει καθόλου χρόνο άρχιζε να την περιβάλει με τον μανδύα του κάνοντας της να μοιάζει ακόμη πιο σκοτεινή σαν τον ανομολόγητο πόθο,σαν την αμαρτία που θα κάνεις ακόμη και αν το κόστος θα ήταν η ψυχή σου…

Αλίμονο όμως τα μάτια της δεν μπορούσε να τα κρύψει,άστραφταν σαν αστραπές μαστιγώνοντας το σκοτάδι και καίγοντας τα πάντα με το βλέμμα τους,φυλακές ονείρων ήταν και μάζευαν οτιδήποτε τολμούσε να την εμπεριέχει.

Μάυρες γόβες ικανές με το τακούνι τους…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.311 επιπλέον λέξεις

Παράξενε Έρωτα.


Το ταξίδι του φωτός με βρήκε στην σκιά,με ξύπνησε απαλά σαν χάδι μεταξένιο,σαν φιλί…..

Παράξενε που είσαι έρωτα,κρύβεσαι σαν μικρό παιδί που παίζει κρυφτό,κρύβεσαι για να σε βρω;η για να με κρύψεις;δεν ξέρω να σε βρίσκω ξέρω μονάχα να μετρώ,για να μπορείς από τα μάτια να κρυφτείς…..

Μέσα στον πίνακα της ψυχής μου πήρες το μελάνι από τα πιο ξεχασμένα όνειρά μου και ζωγράφισες μια καρδιά,τόση ζωντανή που θαρρώ πώς είναι η δικιά μου,αυτή που έχω θα την πετάξω,γέμισε με ανθρώπους που τα παλιά αγάπησαν και το φιλί αρνήθηκαν,θα βάλω την ζωγραφιά σου για καρδιά,μαζί της να χτυπώ και εγώ,με την ανάσα σου να ζω…και ας είναι η καρδιά από μελάνι και η ανάσα από όνειρα εγώ ζω και μαυτά,δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος για να υπάρξει μονάχα ένα όνειρο και μια υπόσχεση…..

Απλώνω τα δάχτυλά μου για να σε αγγίξω μα δεν σε φτάνω,κλείνω τα μάτια και μακραίνω σαν καπνός,σαν φως,φτάνω στην άκρη της ανάσας σου και αφήνω το άρωμα μου,μιλάω μα την σκιά σου να μην σε ξυπνήσω,μήπως τάχα με ονειρεύεσαι και χαμογελάς…

Γύρω σου αναμνήσεις που θα ζήσω στο μέλλον αρκεί η αγκαλιά σου να χωρά την αγάπη μου για σένα…Κλέβω ένα αέρινο φιλί σου να το κρατώ στην επιστροφή καθώς ανοίγω τα μάτια μου μακριά σου,κοιτώ γύρω μου,δεν υπάρχεις πουθενά παρά μόνο μέσα μου…ας είναι….εγώ θα σε κρατώ σε πείσμα του καιρού….

Με εσένα έμαθα πως η αγάπη παίρνει πάντα το χρώμα που της δίνεις,τόσα χρόνια νόμιζα πως η αγάπη σε ακουμπά,μαζί σου την αγκαλιάζω….Παρηγοριάς φωνή το πρόσταγμα του Σ`αγαπώ σου,σε κάθε βήμα μου,σε κάθε μου στιγμή,αγιάζει ο χρόνος όταν υπάρχεις,αρχάγγελος ο ερωτάς μας και εμείς τα φτερά του…..

Να μου σκεπάζεσαι καλά να μην κρυώνεις όποτε φυσάει η μοναξιά,πάρε χάδι την ανάσα μου και φόρεσε την στο κορμί σου,θα σε κρατάει ζεστό,έβαλα μέσα της ένα φιλί μου,στο έδωσα με την ψυχή μου,αυτή που βρήκες όταν με διάλεξες για να υπάρχω.

Συγνώμη που τόσα χρόνια έμαθα να επιβιώνω μακριά σου,δεν ήξερα πως με αναζητούσες,με έκρυψε και εμένα η λήθη του χρόνου και του μπορεί μακριά από το όνειρο,μα σε άκουσα μέσα από την βροχή να με φωνάζεις με το όνομα μου και σου απάντησα φώναζε με απλά,ψυχή μου……

Το δάκρυ του έρωτα γεννιέται στο φιλί,μεγαλώνει στο όνειρο και πεθαίνει μονάχα στην σιωπή,μην μου σωπάσεις ποτέ,με τρομάζει η σιωπή μου θυμίζει πώς οι λέξεις που δεν θα ακούσεις ποτέ πονάνε πιο πολύ από όλες.Η βροχή και ο άνεμος, αυτά με έφεραν σε εσένα,μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό,η βροχή της ζωής μου και ο άνεμος των ονείρων μου,μην σταματήσεις ποτέ να φυσάς μέσα μου σαν αέρας που παρασέρνει ότι με….κρύβει….και εγώ σαν βροχή αστεριών θα φωτίζω το μονοπάτι σου….

Μην μου φοβάσαι,εγώ δεν φεύγω ποτέ από το παραμύθι μου,μόνο μια χάρη σου ζητώ,κάθε βράδυ πέτα ψηλά στον ουρανό μια ματιά σου,να γίνει αστραπή,να πέσει δίπλα μου,να τρομάξουν οι δράκοι που με κυνηγούν…Δρόμοι παράξενοι γιαυτούς το να σε βρω,μα για μένα είσαι η πόλη που δεν ανακάλυψε κανείς.Γίνε λοιπόν η αστραπή μου,το παραμύθι μου και άσε με σε μια γωνιά να σε διαβάζω να σε ανακαλύπτω να σε διηγούμαι,κάθε βράδυ θα γράφουμε ακόμη ένα παραμύθι,να έχω να το λέω στην μέρα να ξεχνιέται και αυτή,να μην με κυνηγά…

Μέχρι τώρα έλπιζα στο τίποτα,τώρα το τίποτα με κοιτά και δειλιάζει,υποκλίνεται στο πολύ μου,στο στόλισμα μου,κάθεται σιωπηλό απέναντι μου και αφουγκράζεται τα λόγια που μου λες,σκύβει το κεφάλι και αποχωρεί,όπως αποχώρησα και εγώ από το κρεβάτι του την στιγμή που με άγιασες με το φιλί σου….

Λένε πώς ότι σε πάει στο θεό μετά σε λιώνει….ας είναι και ας χαθώ,φτάνει που σε άκουσα,που σε άγγιξα,που σε γεύτηκα…μα τι λέω θεέ μου!Μην με ακούς!Μιλάει ο φόβος του να μην σε έχω,πώς ότι σε ανασταίνει χάνετε μέσα στην δική του την ζωή,μα εγώ θα σε ανασταίνω όποτε χρειαστεί φτάνει ποτέ να μην μου πεις….φτάνει!!!

Ακριβοθώρητε και παράξενα ερωτά μου,μην μου κρατάς το χέρι,αγκαλιά μου σε θέλω,εδώ να μην μπορώ να ανασάνω,να με πεθαίνεις,να με ανασταίνεις, να αφήνεις κέρασμα μου το πόθο και το θέλω σου και εγώ σαν μικροστάλαγμα  σαν ευχούλα να πίνω το ποτό σου και να σου χορεύω και μην φοβάσαι μην μας ακούσουν,μην μας βρουν,τους εραστές τους  ακούν μονάχα οι εραστές και τους βρίσκουν του κόσμου μονάχα οι ευχές,βλέπεις ότι πασπάλισε με πόθο η αγάπη,ότι φόρεσε για πέπλο το όνειρο γίνετε αόρατο στο θνητών τα μάτια αφού αθάνατοι μένουν για πάντα όσοι πέθαναν στο πρώτο τους φιλι……

Πάμε λοιπόν προς την αυγή σαν πρόσταγμα και μην κοιτάς ξωπίσω σου,ότι μας κυνηγά πεθαίνει κι ότι μας αγρικά σιωπά,αφέντη και κυρά μου θα πουν τα πουλιά που θα μας κουβαλούν στην αγκαλιά της πλάσης,μύρο μύρισε η άνοιξη και μας καλεί…..Δώσε μου το χέρι σου και το όνειρο σου,στην δικιά μου χώρα ποτέ δεν θα μου ξεμείνεις,μόνο θα βασιλεύεις και όσοι σε πλήγωσαν μπροστά σου θα γονατίσουν μόλις τους πει η αυγή τι έχασαν…Μια χάρη κάνε μου ουρανέ μου,γέλα μου για να μπορώ να σε κοιτώ,να μπορώ να βλέπω,ποτέ μου ξανά μου να μην φοβηθώ….Είπα στην νύχτα πως σε αγαπώ και εκείνη μου πε κράτα το μυστικό μέχρι να μπορέσει η ευχή σου το δρόμο της να βρει και εγώ την άκουσα,σε ζωγράφισα στο στεναγμό με όνομα σου το αχ μου να σε βρίσκει….

Κοντά είναι ο καιρός αγάπη μου,ζυγώνει η στιγμή που στο πλευρό σου θα αρμενίζω το καιρό,μα μέχρι τότε σε τούτη εδώ την σκέψη μου σε κρατώ και να θυμάσαι πώς μου φτάνει μονάχα μια στιγμή ζωή να σου χαρίσω,εξάλλου γιαυτό που χαρίστηκε η ζωή για να στην δώσω….

Ακούστε και εσείς οι γνωστικοί που τον έρωτα φοβάστε,αν δεν ματώσετε πολύ  μονάχοι θέλει να στε…..


Dream-Land

 

images

 

 

 

Αυτές τις πολύ δύσκολες στιγμές για την χώρα μας,επιβάλλεται να θυμηθούμε κάτι πολύ σημαντικό που μας δίδαξαν οι προγόνοι μας,με περίσσιο θάρρος και πείσμα,την λέξη ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑ!!!!Είτε το θέλουμε είτε όχι ειμαστε μάρτυρες ίσως μίας από τις πιό σημαντικές καμπές της Ελληνικής ιστορίας.’Ολοι μας κοιτάμε παράξενα σχεδόν παγωμένοι τα γεγονότα χωρίς να πιστέυουμε στα αυτιά μας γυρίζοντας ο ένας πρός τον άλλο κοιτώντας τον με απορία και απόγνωση!Με απορία και απόγνωση!Όχι με αγανάκτηση,όχι με νέυρο,όχι με σπίθα στα μάτια μας αλλά με απορία!Δεχτήκαμε πως δεν αλλάζει τίποτα,ότι και αν κάνουμε!

Σκεφτήκατε ποτέ όμως πως ακριβώς αυτό ήθελαν;σκεφτήκατε ποτέ πως δεν θέλουν να θυμόμαστε πως όλα άλλαξαν και γεννήθηκαν σε αυτή εδώ την άκρη του κόσμου,σε αυτή εδώ την μικρή χώρα.

Κανείς μας δεν αντιλαμβάνετε την ευθύνη που έχουμε στην πλάτη μας,όλοι μας όσοι είμαστε μάρτυρες όλων αυτών τον γεγονότων έχουμε και την ευθύνη των…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.332 επιπλέον λέξεις

Το τίποτα μην το φοβηθείς.


Σε κοιτώ μονάχα να προσμένεις,σαν να ξέχασες την ζωή στο πάρα κάτι,τι τάχα να συλλογιέσαι την ώρα του χαμού,την ώρα που το σκας,την ώρα που μονάχη σου στο πλήθος περπατάς.

Σε ξέρω από παλιά, από τον καιρό της χαράς,σε θυμάμαι με ένα γέλιο σου να καρτερείς το μετά,να μιλάς για αγάπη και αγκαλιά και ας μην τα ήξερες καλά,είχες αυτή την αλλόκοτη χαρά πως η δίψα θα γίνει φωτιά,πώς όσο και να βρέξει εσύ θα καταφέρεις να σωθείς.

Δεν θυμάμαι να έχω δει ποτέ μου κρυστάλλινα μάτια  σαν τα δικά σου,είτε κλαίνε είτε γελάνε η ελπίδα γαντζωμένη εκεί να κρέμεται από την άκρη τους,να προσμένει σαν παιδί που του τάξανε το αύριο να ρθει.

Σε θυμάμαι να είσαι εκεί στην πρώτη νιότη,στην πρώτη αναπνοή,να γιορτάζεις όλα όσα είχες να πεις,να κρατάς μονάχα μια ευχή…Να νε αληθινό και ας χαθώ μονάχα σε άκουγα να λες….Μα πίσω από τα κρύσταλλα των ματιών σου ο φόβος εκεί,αυτός ο ηδονικός πόνος της προσμονής και της καταστροφής,δίχως αυτόν τίποτα δεν έχει αξία έλεγες,ότι σε κάνει να πονάς σε κάνει να μην ξεχνάς.

Περπάτησες σε δρόμους που τα βήματα είναι φωτιά και αβάσταχτα,μέσα απο αγκάθια ξεπρόβαλες,με το χαμόγελο ενός τρελλού στα χείλι ,ποτέ σου δεν άκουγες,ξέρω εγώ!μονάχα μονολογούσες.Παίρνω την ευθύνη για ότι με σκορπά και με μαζεύει και εσείς οι λογικοί μην με περιμένετε,έχω την τρέλλα για στεφάνι.

Ακάνθινα φιλιά με την ψυχή σου πήρες,δεν ρώτησες,δεν υπολόγισες παρα μόνο θέλησες,γιορτή ονόμασες  το αίμα και φως το δάκρυ,για την ανάτολη ξεκινούσες μα την δύση δεν την πρόφτανες,με τον ήλιο να  καίει σε προλάβαινε  η νύχτα και έπιανε θεέ μου μια βροχή μήτε ανάσα δεν σε άφηνε να πάρεις.

Με την ψυχή σου δώρισες όλα τα χρωματά σου,κόκκινο,μαυρο,μωβ,λευκό ότι είχες χωρίς να κρατήσεις για σένα ούτε ενα μπλε,ένα θαλασσί τίποτα παρά μόνο λίγο γκρι για το δρόμο σαν την στάχτη από τα όνειρα σου,για τον φως ξεκίνησες και σε πήρε ο αέρας,δίχως φτερά,δίχως καρδιά παρά μόνο με προσμονή.

Στάσου λίγο και μην μιλάς ,μην μου τρομάξεις με το τίποτα,μην χαθείς μαζί με τα ανείπωτα,στάσου και δες το δρόμο μέχρι εδώ,την φωτιά και τον καπνό που σε καθόρισε,εκείνο το σαλεμένο Σ`αγαπώ που ποτέ του δεν βρήκε λογική,μα  δες το,αντέχει και σε κυνηγά σε βρίσκει όπου και να κρυφτείς,τα ξόρκια της αγάπης δεν ξεθωριάζουν παρά μόνο κυριεύουν μονάχα τα πρόσωπα αλλάζουν….

Δεν φταις εσύ που το θέλω έγινε ανάγκη,που στο παρά πέντε οι δείχτες έδειξαν πώς άργησες η πώς νωρίς πάλι έφτασες,μην μου φοβάσαι σου λέω,μην μου τρέμεις με τον ήχο του αύριο,μην μου ξεθωριάζεις σαν παλιός πολυπαιγμένος δίσκος  έχει ακόμη νότες τούτο το μυαλό για να γεννήσει.

Μην απαρνιέσαι το χαμό.εκείνος σε έφερε μέχρι εδώ,σε γέννησε και σε πέθανε χίλιες φορές,ταξίδι στο θεό με επιστροφή στην κόλαση,σε κέρασε πολλά ο πόθος και σε μέθυσε με αμαρτία,μα όποιος δεν πιει κρασί του ουρανού δεν περπατά στην γη,σέρνετε……

Μην με ρωτάς τι θα απογίνεις  τώρα,του κόσμου οι τρελοί δεν χάνονται παρά μόνο γνωστικοί να μην γίνουν.

Ξέρω καλά πως εσύ με την λογική ποτέ δεν τα πήγες καλά,όποιος με την λογική κοιμάται,ξυπνάει πάντα μόνος έλεγες……

Μόνη….αυτό σε τρώει,αυτό σε αγρυπνά,πώς γίνετε να ξυπνάς μόνη μέσα σε αγκαλιές,εσύ που τούς έμαθες πώς το μόνος είναι φυλακή να είσαι μόνη….Δεν μπορεί μονολογείς,κάπου εδώ ήταν τα κλειδιά του ονείρου,τόσα χρόνια άνοιγα σε όλους την πόρτα  μα τώρα ούτε μια χαραμάδα το φως να μπει…..

Αγιάτρευτες  πληγές τα λόγια που δεν έγιναν πράξεις και αυτό το τίποτα δεν την γιατρεύει παρά μόνο την γρατζουνά σαν ξεκούρδιστη κιθάρα…….

Πάρε αγκαλιά αυτή την ακάθαρτη σιωπή και βάλε της το φάλτσο σου τραγούδι,ότι σιωπηλό μένει δεν το ακουμπά ο χρόνος,το προσπερνά,φτιάξε μια τρύπα στο ταβάνι με αυτό το αχ μου μέσα σου θεριεύει,φτιάξε μια τρύπα  και ας είναι από καπνό και άσε μέσα της να μπει εκείνο το μυστικό που ποτέ δεν είπες,εκείνη η κρυφή ελπίδα,όνειρο που δεν πολεμά τίποτα θε να γίνει……Ότι ήταν να ειπωθεί ειπώθηκε ώρα να βρουν το δρόμο τους τα ανείπωτα,τα ανομολόγητα και θα στο ξαναπώ το τίποτα μην το φοβηθείς….

Σήκωσε τα χέρια σου και κράτα μέσα στις παλάμες σου λίγο φως,είναι αρκετό ήλιος να γίνει.αρκεί να του βάλεις φωτιά με λίγα θέλω και μην μου πεις πως έχεις κουραστεί,οι αρχάγγελοι δεν κουράζονται ποτέ παρά μόνο βαριά ανασαίνουν και πές σε εκείνους που αλυσίδες κρατούν πώς κρατούν μονάχα το κορμί σου,την ψυχή σου στο αύριο παρ έδωσες….

Μην με ρωτάς ποιος είμαι εγώ,δεν έχουν ταυτότητα οι τρελοί,εσύ με έμαθες να περπατώ και δεν μπορώ να σε βλέπω στα γόνατα….

Πάμε λοιπόν,ας κάνουμε λαχτάρα την προσμονή και ότι θέλει ας γίνει θα ναι αλλόκοτη η χαρά και λίγος ο πόνος,εξάλλου όποιος με την φωτιά έκανε έρωτα δεν φοβάται μήπως και καεί,αφού στάχτη πήρε και την ονόμασε ζωή…

Φτάνει μόνο στο τίποτα να μην μου φοβηθείς……